روز خبرنگار؛ ازشهادت تا روشنگری

سربازان عرصه خبر و قلم، با متانت طبع شان و شدت عزم شان، همچنان خود را مکلف به پاسداشت قلمی می دانند که با « ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ » حرمتی بس والا یافته است

شهاب زمانی _ هفدهم مرداد ماه هر سال، یادآور شهادت مظلومانه محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری ایرنا و روز خبرنگار است تا بلکه، خبرنگاران و اصحاب رسانه را نیز در این روز به جامعه یادآور شود؛ مناسبتی که وجودش، جوانه زده از قطرات خون کسی است که قربانی تعصب و جمود فکری در عصر حاضر گردید.

خبرنگاری، نه فقط حرفه، بلکه فضایی است که با عشق به واقعیت و حقیقت عجین شده و با همه هیجانات، کمبودها و ناملایمتی های موجود در پیرامون و فضای سراسر متنوع و پر مخاطره اش، مردان و زنان این عرصه را به دنبال خود می کشاند، تا جامعه از نوشتار و گفتارشان در مسیر مطالبه گری، روشنگری و دانسته هایی قرار گیرد، که علاوه بر دور شدن از تعصب کور، لازمه توسعه همه جانبه و یک زندگی انسانی و حتی روحانی است.

خبررسانی، تحلیل، تفسیر ، تبیین و هر آنچه که بتوان بر آن نام نهاد، حاوی ویژگی هایی است تا مورد توجه بینندگان، شنوندگان و کسانی قرار گیرد که مترصد اطلاع از آنند. لذا خروجی کار خبرنگار می بایست چنان با عشق وجودی و روح بلند و روشنگرش مرتبط و عجین باشد که بر ضمیر ناخودآگاه دیگران، بنشیند تا متاثرش کند، خوشحالش کند، متحولش کند و بازخوردی مثبت از معنا و تفکر را در وجودش بارور نماید، تا او بیش از گذشته، به تحولات، رخدادها، درد ها، امیدها و دانش روز زندگی خود و دیگران ، حساس و علاقمند شود، یعنی او را به سمت مسئولیت پذیری بیشتر نسبت به خود و جامعه رهنمون سازد.

در دنیایی که همگان سرگرم کار خویش اند و چنان توجه دقیقی به عملکرد مسئولین و حاکمان خود ندارند و قادر به نقد موثری نیز بر آنها نیستند؛ یا راهی را برایش متصور نبوده تا عملکرد صاحبان قدرت را مورد کنکاش و بررسی قرار دهند؛ این خبرنگاران و اصحاب رسانه هستند که با تیزهوشی و دقت، باید در جایگاه وجدان بیدار جامعه، نقش چشم ، گوش و زبان مردم شان را بخوبی ایفا کنند. کسانی که از یک سو درد و رنج مردم را می بینند یا می شنوند؛ یا مشکلات و امیدهای آنها را مستند می کنند و از سویی دیگر، در انتقال باید ها و نبایدهای آنها، نهایت امانت داری و تلاش خود را صورت دهند تا مسئولین وقت بشنوند، ببیند و از کنار کمبودها، مشکلات و سوء مدیریت ها به راحتی گذر نکنند، بلکه با عملکرد درست خود، امید را در ذهن ها متبلور و تقویت نمایند.

با این حال ، وضعیت نکبت بار کرونا و شرایط امروز، حال و روز خبرنگاران و اصحاب رسانه را چنان مشوش نموده، که نیاز است بر مظلومیت خبرنگاران و اصحاب رسانه نیز تاملی هرچند اندک شود؛ تا شاید وجودشان از بغض ناملایمتی های ناگفته کاسته و آرامشی را در وجود خود حس کنند. خبرنگارانی که هرساله، وعده هایی در گوش شان زمزمه می شود، ولی چه دردناک است که گاهی، یا عمر خبرنگار برای به بار نشستن آن وعده ها کفایت نمی کند و یا وعده های داده شده، در هیاهوی موجود و در فضای پر طمطراق مدیریت ها، به فراموشی سپرده می شود.

با همه تلخی ها و شیرینی های عرصه رسانه، چه متن هایی که نگارش شده، سخنانی که گفته شده، تصاویری که نمایش داده شده و جلسات مختلفی که گرفته شده؛ با این وجود، این سربازان عرصه خبر و قلم، با متانت طبع شان و شدت عزم شان، همچنان خود را مکلف به پاسداشت قلمی می دانند که با« ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ » حرمتی بس والا یافته است. کسانی که همچنان از جوهره وجودی خود، در مسیر آگاهی بخشی ، روشنگری و همچنین مطالبه گری حقوق آحاد جامعه، تلاشی دوچندان از خود نشان می دهند تا در مسیر برگشت ناپذیر توسعه و در کنار دلسوزان سایر عرصه ها، آینده بهتری را برای مردم و کشورشان رقم زنند.

انتهای پیام



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *