خوزستان؛ تلاش های دیرهنگام در ورای پروژه های مختلف!

چرا بازخورد چنین پروژه های استانی و ملی، نتوانست طی چندین سال ، مسئله آب شرب و کشاورزی را در این خطه آبی کشور برطرف و مردم خوزستان را در فصول گرم سال، با مشکلات اساسی مواجه نسازد؟

سیاست شرق _ خوزستان چند هفته ای است با مشکلات آب آشامیدنی و کشاورزی مواجه و این مسئله موجب تأثیر گسترده و همه جانبه ای بر زندگی و همچنین بروز مسائل و اعتراضاتی در بخش های از این استان و بخصوص غرب آن گردید، مسئله ای که با دارا بودن رودخانه ها و سدهای متعدد و مهم ، جای سوال و تامل بسیار است.

استان خوزستان با وجود انبوه ظرفیت‌ها، اعم از منابع درآمدی، اقتصادی، جمعیتی، فرهنگی و طبیعی، به دلایل مختلف و متعددی به استانی تبدیل شده است که مهاجرت مردمانش به سایر مناطق کشور، روز به روز بیشتر و به این طریق سرمایه های زیادی از آن خارج می شود، مسئله ای که یادآور دوره ۸ ساله جنگ تحمیلی در این سرزمین است، ولی این بار نه از بابت حملات دشمن خارجی، که به دلیل سوء تدبیر و عدم پیش بینی های علمی درست ناشی از پروژه های مختلف انتقال آب و یا آب رسانی به نقاط مختلف آن و البته در کنار خشکسالی زودهنگام، که موجب چنین روند تاسفباری شد، تا حتی مقامات مختلف کشور و در سطوح عالی نیز به این مسئله ورود کنند.

هرچند به گفته مسئولان مربوطه، در طول سال های گذشته گام‌های بلندی با اجرای برخی طرح‌های مختلف برای رفع این مشکل برداشته شده که اجرای ۱۰۰ درصدی این طرح‌ها به رفع بسیاری از مشکلات در حوزه تنش آبی کمک خواهد کرد، با این حال، چنین پروژه هایی نتوانسته در عمل ، دردها و مشکلات مردم ، دام ها و زمین های تشنه آب این جلگه کهن را درمان کند.

در واقع کیفیت و کمیت آب رودخانه‌های استان خوزستان از جمله کرخه، کارون، دز، جراحی و مارون، به دلایل مختلف و به مرور زمان دستخوش تغییرات اساسی شده و این مسئله، موجب تحت فشار قرار گرفتن مردمی شده که در کنار آنها زندگی و یا از آنها استفاده می کنند، مسئله ای که پیش از وقوع می بایست مورد توجه دستگاهها و سازمان های مربوطه قرار می گرفت، که اینچنین نشد!

براساس آمار وزارت نیرو، متوسط سالیانه شوری آب در رودخانه کارون افزایش چشمگیری یافته است و میزان دبی یا کمیت آب آن نیز به مقدار قابل توجه ای کاهش یافته است. علاوه بر افزایش شوری آب کارون، میزان فلزات سنگین مانند جیوه، نیترات و سرب نیز در تمامی شهرهای پایین دست رودخانه پس از اهواز چند برابر حد مجاز است.

این در حالی است که در خوزستان ۸۰ درصد آب آشامیدنی مردم آن، برخلاف سایر نقاط کشور، از آب‌های سطحی برداشت می شود و همین امر بیشترین تاثیر را بر زندگی و سلامت مردم دارد. 

با این حال، براساس گزارش وزارت نیرو، هم اکنون ده ها طرح آب‌رسانی به منظور بهبود و پایداری آبرسانی به ۸ میلیون نفر جمعیت شهری و روستایی این استان در دست اجراست و همچنین، ۷ واحد آب شیرین کن در حال ساخت و انتخاب سرمایه گذار می باشد و ۴ واحد آب شیرین کن نیز در ۵ شهر (آبادان، مینوشهر، خرمشهر، هندیجان و اروند کنار) در حال بهره برداری است.

تمام موارد فوق در حالی است که طبق گزارشات مختلف، در حال حاضر ۷۰۲ روستای استان خوزستان فاقد آب آشامیدنی لوله کشی یا دارای تنش آبی بوده که عمدتاً با تانکر آبرسانی سیار می شوند.

با این حال سوال اساسی این است که چرا استان خوزستان با وجود شرایط اقلیمی متنوع و به نوعی عالی از نظر آبی و علی رغم گزارشات مختلف دستگاههای مربوطه در انجام پروژه های مختلف و پرهزینه از فاینانس خارجی گرفته تا فروش اوراق مشارکت و یا پروژه های مختلف ملی و استانی، چرا سرانجام به نقطه «بحران آب » و حواشی مختلف آن در «فصول گرما» یا «آبگرفتگی ها» و سیلاب در «فصول بارندگی» می رسد ؟

چرا بازخورد چنین پروژه های استانی و ملی، نتوانست طی چندین سال ، مسئله آب شرب و کشاورزی را در این خطه آبی کشور برطرف و مردم خوزستان را در فصول گرم سال، با مشکلات اساسی مواجه نسازد؟

سوالاتی که نیازمند تأمل جدی دستگاههای نظارتی، همراه با نگرشی علمی توسط مراکز مربوطه است تا در این مسیر، علاوه بر ممانعت از هدر رفت سرمایه ها و منابع اختصاص داده شده، از اتلاف بودجه های جدید در روندهای معیوب و ناکارآمد موجود، ممانعت شود تا در آینده نیز، مجددا شاهد مشکلات امروز مردم خوزستان در خصوص آب یا فاضلاب و تکرار این دور تسلسل غم انگیز نباشیم!

انتهای پیام



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *