سیاست شرق _ طی یک سال گذشته، واشنگتن و امان، بی‌سروصدا همکاری استراتژیک خود را تعمیق بخشیده‌اند، به طوری که امروز اردن برای ایالات متحده بیش از هر زمان دیگری مهم است. این تحول در درجه اول ناشی از نیاز فوری واشنگتن به یک تکیه‌گاه منطقه‌ای قابل اعتماد با تغییر اتحادهای منطقه‌ای است و در درجه دوم با همسویی سریع امان با استراتژی نظامی ایالات متحده، عملیات ها و ​​اولویت‌های امنیتی منطقه‌ای تقویت شده است.

به نقل از نشنال اینترست، بارزترین نشانه اهمیت روزافزون اردن در ۳ فوریه ۲۰۲۶ آشکار شد، زمانی که مجلس نمایندگان ایالات متحده، قانون تخصیص بودجه دفاعی سال مالی ۲۰۲۶ را تصویب کرد . در دل این قانون، رقم قابل توجهی نهفته بود: حداقل ۱.۶۵ میلیارد دلار کمک به اردن، شامل ۸۴۵.۱ میلیون دلار حمایت مستقیم از بودجه و حداقل ۴۲۵ میلیون دلار تأمین مالی نظامی خارجی (FMF). ۴۰۰ میلیون دلار دیگر از برنامه‌های سرمایه‌گذاری امنیت ملی و ۵۰ میلیون دلار دیگر از FMF، این مبلغ را حتی بالاتر هم برد.

این یک کمک معمولی نیست. این نشان دهنده جهش قابل توجهی نسبت به بسته کمک سالانه تقریباً ۱.۴۵ میلیارد دلاری است که در بیشتر دهه گذشته، مبنایه تفاهم‌نامه ایالات متحده و اردن بود. رقم جدید، با احتساب بودجه‌های امنیتی اضافی، کل کمک‌ها را به بیش از ۲ میلیارد دلار می‌رساند.

کمک‌های خارجی هرگز صرفاً یک عمل سخاوتمندانه نیست؛ بلکه یک سرمایه‌گذاری استراتژیک در دسترسی، ایجاد پایگاه، قابلیت همکاری و همسویی سیاسی است.

کنگره به‌طور سنتی وقتی ارزش استراتژیک یک شریک افزایش می‌یابد، بودجه را افزایش می‌دهد. این افزایش بودجه نشان دهنده‌ی اذعان واشنگتن به این است که امان آنچه را که آمریکا نیاز دارد ارائه می‌دهد: یک پلتفرم پایدار در نزدیکی سوریه و عراق، یک شریک قابل اعتماد و یک میزبان قابل اعتماد برای نیروهای آمریکایی.

اگر افزایش کمک‌ها نشان‌دهنده‌ی اعتماد باشد، تقویت نظامی نشان‌دهنده‌ی فوریت است.

پایگاه هوایی « السلطی» اردن (MSAB) به سرعت به یکی از مهمترین قطب‌های نظامی ایالات متحده در خاورمیانه تبدیل شده است و مقیاس حمل و نقل هوایی فعلی، این تغییر را قابل اندازه‌گیری می‌کند.

تا ۷ فوریه ۲۰۲۶، حداقل ۱۱۲ پرواز حمل و نقل هوایی استراتژیک C-17 نیروی هوایی ایالات متحده به منطقه رسیده یا در حال انجام است و ۱۷ تا ۱۸ پرواز دیگر هنوز در حال انجام است. از این تعداد، ۶۷ پرواز قابل توجه به مقصد MSAB بوده است، که بسیار بیشتر از پایگاه‌های ایالات متحده در خلیج فارس و دیگو گارسیا است. همین توزیع به تنهایی نشان می‌دهد که واشنگتن اکنون قطب لجستیکی اصلی خود را در کجا می‌بیند.

گزارش‌ها حاکی از استقرار جت‌های جنگنده F-15E ، سامانه‌های دفاع موشکی پاتریوت و سامانه‌های THAAD است. این ترکیب، اردن را به یک گره خط مقدم در معماری دفاع هوایی و موشکی منطقه‌ای آمریکا تبدیل می‌کند. همچنین این پادشاهی را به نقطه شروعی برای اعمال سریع قدرت ایالات متحده در سوریه و عراق تبدیل می‌کند.

از آنجایی که تهدید موشکی و پهپادی ایران، برنامه‌ریزی نظامی ایالات متحده در سراسر منطقه را تغییر داده است ، پنتاگون اکنون پایگاه‌های پراکنده، دفاع هوایی چندلایه و موقعیت‌یابی رو به جلو را در اولویت قرار داده است. اردن هر سه مورد را ارائه می‌دهد .
این کشور از نظر جغرافیایی مرکزی، از نظر سیاسی پایدار و عمیقاً با نیروهای آمریکایی همکاری می‌کند. در دورانی که ایالات متحده در حال ارزیابی مجدد حضور خود در عراق و سوریه است ، اردن تکیه‌گاه قابل اعتمادی را که واشنگتن به آن نیاز دارد، فراهم می‌کند.

این اتحاد در حال تکامل محدود به توافقات مربوط به پایگاه‌ها نیست. اردن اکنون یک شریک عملیاتی در کارزارهای نظامی فعال برای آمریکا در خاورمیانه است.

انتهای پیام